De moeder der kerken

In Rome zijn er ontzettend veel plekken die je aan het denken zetten. Allerlei gebouwen brengen hele verhalen met zich mee, die nog meer duidelijk maken over het geloof in die tijd. Toch was er een plek voor mij die er duidelijk uit sprong: het Sint-Pietersplein. Grotendeels kwam dit natuurlijk door het wekelijkse bezoekje van de Paus. Van heinde en verre kwamen honderden mensen, van streng gelovigen tot pure toeristen. Allemaal wilden zij die Paus even horen, dan wel zien. Natuurlijk stonden wij er als school ook, zoiets mag je niet missen. Het duurde even, maar ondanks de hitte bleef iedereen vol verwachting staan tot Franciscus zou verschijnen. Ik zal het nooit vergeten, het moment dat dat rechterbovenraampje open ging. In de menigte heerste een gigantische ontlading, mensen begonnen te juichen, de sfeer was zo intens. Voor hen was de leider van het Vaticaan opeens binnen handbereik. Deze korte gebeurtenis (het hele praatje duurde slechts 10 minuten) had veel meer invloed op de mensen dan ik van te voren had gedacht. Het is zo bijzonder dat een man met slechts een handgebaar een heel plein kan doen zwijgen.

Wat niet over het hoofd gezien mag worden, is dat dit alles gebeurde in de schaduw van de Sint Pieter, misschien wel een van de meest grootse kerken van de wereld. Deze kerk straalt iets anders uit dan de andere kerken in Rome, hij heeft iets statigs. Het voelde voor mij een beetje als de moeder der kerken. En waar is een betere plek om zo’n kerk neer te zetten dan midden in het Vaticaan, een heiligdom op aarde. Michelangelo heeft deze boodschap ook volledig weten te verwerken in het interieur van de kerk. Ik heb me in geen tijden zo klein gevoeld. Op het moment dat je die drempel over gaat, en eens het plafond tracht te bewonderen, kom je tot de ontdekking dat die mozaïeken toch wat hoger zitten dan de gemiddelde kerk. Je wordt als het ware opgeslokt in de fresco’s, het gigantische altaar en natuurlijk als kers op de taart de prachtige koepel.

Na het zien van deze kerk waren de andere kerken eigenlijk niet meer zo bijzonder. Ergens was dit ook wel zonde, wat iedere kerk of basiliek heeft iets bijzonders op haar eigen manier. Maar zo majesteus als de Sint Pieterskerk ben ik ze in elk geval niet tegengekomen.

Toch was het voor mij het totaalplaatje van het plein wat bij mij is blijven hangen. De Paus, alle mensen, de Sint Pieterskerk, de eeuwige straatverkopers en gelukkig ook de zon. Daardoor was echt het plaatje compleet, Rome op zijn best.