Dakloze huizen

Dinsdag 3 april, 6:00
De verschillende wekkers in onze kamer gaan af, een kakofonie van ringtones en andere geluiden die bedoeld zijn om je wakker te maken op de meest nare manier denkbaar. Met veel moeite stapt één van mijn vrienden uit zijn krakkemikkige bed om de wekkers één voor één uit te zetten, om vervolgens weer in z’n bed te stappen om nog even verder te kunnen slapen.

6:45

De reserve wekker die ik had gezet in het geval dat we ons zouden verslapen, ik wist zeker dat dat zou gebeuren, ging af. De kamer schrok wakker, verslapen! Snel allemaal uit bed, douchen, om vervolgens in de bus te stappen richting het dakloze Pompeï.

Na een drie-en-een-half uur durende reis waren we er dan eindelijk, toch niet, verkeerde ingang. Weer in de bus om naar de andere kant van het oude stadje te rijden om de goede ingang te bereiken. We waren er, eindelijk Pompeï, het deel van de Romereis waar veel van ons naar hadden uitgekeken. Want hoe vaak krijg je de kans om in een eeuwenoude stad die er nog net zo uit ziet als vroeger rond te lopen.

We kregen een gids toegewezen, een man die archeologie had gestudeerd en van zichzelf vond dat hij wel heel erg goed Engels sprak. We volgden hem langs de oude begraafplaats van de stad om deze vervolgens binnen te gaan door één van de oude poorten van het Romeinse Pompeï.

Dat was voor mij wel indrukwekkend, de straten, de huizen en de stoepen zagen er allemaal gelijk uit als de situatie twee millennia hiervoor, hier was het echt mogelijk om je voor te stellen hoe het er uit moet hebben gezien vlak voor de desastreuze eruptie van de Vesuvius die dit stadje van de kaart deed verdwijnen, nog nooit heb ik me zo dicht bij een dergelijke ramp gevoeld. Als je in de les zit wordt er wel over verteld, maar heb je eigenlijk geen idee hoe het werkelijk is, en om er dan werkelijk te zijn en proberen te begrijpen hoe ze hier vroeger leefden.

Al met al was Pompeï het mooist en het indrukwekkendst.