Ik liep het plein op en zag in de verte een in het rood geklede figuur. Hij bewoog bedachtzaam over het podium voor de Sint-Pieter, omringd door zogenaamd belangrijke mannen. Ik keek om me heen en zag dat iedereen zijn ogen gefixeerd had op deze man. Wat was er zo bijzonder? Waarom keek iedereen die kant op?Ik liep naar voren, me een weg banend door de menigte. Langs een Israëliër met een zwarte baard, langs een man met een camera in zijn hand. Hoe verder ik naar voren liep, des te dichter men op elkaar stond. Ik keek omhoog en zag dat de oude grijsaard in een open auto was gestapt en een rondje over de piazza maakte. Met zijn hoed op zijn hoofd kwam hij langzaam dichterbij, wuivend naar eenieder die zijn aandacht wist te trekken.
En vanaf dat moment ging alles vanzelf. De man was binnen handbereik, en het individu verdween en de groep werd geboren. Ik kreeg een warm gevoel vanbinnen en ik voelde een glimlach op mijn gezicht verschijnen. Iedereen begon te klappen, te lachen, en te juichen. Allemaal voor de rondrijdende man in de witte auto, die als een duif over het plein voerde.
Momenten later kwamen de egoïstische trekjes in de mensen weer naar boven: iedereen begon te duwen om zo snel mogelijk weg te komen. Ik hoorde iemand nog zeggen: "Wat zag de Paus er toch oud uit!" En toen begon ook ik te duwen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je reageren? Gebruik dit formulier. Vanzelfsprekend worden reacties eerst getoetst op gepastheid.