Il Gezù, S. Ignazio, Sa. Maria Sopra Minerva, Sa. Maria Maggiore, Sa. Pudenziana, Sa. Maria In Aracoeli, S. Clemente, S. Pieter om maar even een greep te nemen van de talloze kerken die we bezocht hebben in Rome.
Nadat ons de nodige feiten over de kerk zijn verteld en de schaars geklede meisjes hun omslagdoeken om hebben gedaan, lopen we met z’n twintigen weer een ander godshuis binnen.Weer kwam ons een onweerstaanbare stilte te gemoed. We kijken wat rond en verwonderen ons over de schoonheid van de kerk. Er wordt me gevraagd of ik misschien weet wat voor beeld er in het linker zijschip van de kerk staat. Ik geef op een bedrukte toon antwoord, zachter nog dan fluisteren, bang om de ‘stilte’ te verstoren. Het vrome en zuivere van een kerk.
Na 10 minuten zonder ik me wat af van de groep. Ik steek een kaarsje aan voor een dierbare, ik werp een blik in een biecht gestoelte, lach vriendelijk naar de pastoor en maak een foto van het altaar. Ik zie mensen. Geen toeristen, daar kijk ik langs (die heb je al genoeg), maar mensen die hun ziel blootstellen aan God. De mensen die verscholen in een donker hoekje bidden, mensen die hun zonden opbiechten, mensen met tranen in hun ogen en mensen die de grond kussen. Mensen met hoop, angst, verdriet, dromen en verwachtingen. Ik werp nog een blik op de gekruisigde Jezus en hoor de stilte schreeuwen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je reageren? Gebruik dit formulier. Vanzelfsprekend worden reacties eerst getoetst op gepastheid.