Rome is een stad vol kerken, we hebben er ook ontzettend veel bezocht. Allemaal hebben ze op verschillende manieren indruk op mij gemaakt, sommige door hun uitbundigheid en sommige door hun (relatieve) eenvoud. Maar hoe de kerk die het meest indruk op mij had gemaakt vanbinnen eruit zag, weet ik niet eens meer.
We hadden al een volle ochtend achter de rug en voor de lunch pauze gingen we nog even een klooster bezoeken. Daar werden we verteld over de Augustijnse nonnen van dit klooster, die een spreekverbod hebben. Ze mogen alleen zingen en zijn dus zeer bekwaam op dit gebied. Praten mag alleen tegen God tijdens een dienst of mis. Ook voedden vroeger deze bijzondere zusters vondelingen op die daar in een speciaal vondelingenluikje werden gelegd.
Onze begeleiders hadden verteld dat ze vorig jaar met hun groep het geluk hadden gehad om te kunnen luisteren naar de zusters terwijl ze hun gezang zaten te oefenen. Jammer genoeg waren wij op een beetje een ongelukkige tijdstip gekomen, waardoor we maar één kerk binnen konden, namelijk de Santi Quattro Coronati, en er niet tijdens het oefenen waren om te luisteren.
Wat mij heel erg opviel toen we die kerk binnen gingen, was de overweldigende rust. Dat was natuurlijk bij iedere kerk het geval, maar hier wat extra. Er zaten enkele nonnen te bidden in de absis en het was prachtig om te zien. Ze hebben ook gepraat en het was erg indrukwekkend om te denken dat ze dat ergens anders niet mogen doen. Ik was zo door ze gefascineerd, dat de rest van de kerk mij voorbij is gegaan. Dat was voor mij dan ook een zeer verheffende ervaring, zien hoe erg zij van hun God kunnen houden en wat zij voor hun geloof over hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je reageren? Gebruik dit formulier. Vanzelfsprekend worden reacties eerst getoetst op gepastheid.