Dichterbij

Mijn verlichting uit Rome kwam eigenlijk niet in Rome, maar erna. Op de zondag van Palmpasen hadden wij het geluk in Rome te zijn.

Ik ben katholiek opgevoed, maar aangezien mijn ouders niet heel gelovig zijn komen we niet veel verder dan de standaard Kerst- en Paasmis. Ik ken Palmpasen, maar zoals ik het in Rome heb beleefd was het iets heel nieuws. Overal zijn meisjes en vrouwen bezig palmpaastakjes uit te delen. Daar stond dan wel een vrijwillige bijdrage tegenover. Ik had eigenlijk alle takjes afgeslagen, want wat moet je met zo’n takje in Rome? Thuis zou je het achter alle kruisjes in het huis moeten hangen, maar aangezien ik die dingen dan een week moest gaan bewaren in de warmte leek het mij niet zo’n top plan. Totdat we op het Sint Pieterplein kwamen waar de paus nog bezig was met zijn speech. Toen ik daar was moest ik denken aan mijn oudtante die in Milaan woont. We zoeken haar ieder jaar op en bellen vaak. Ze woont alleen, zowel haar man als dochter zijn overleden. Een van de weinige dingen die ze nog heeft is geloof, ze is erg gelovig en heeft het altijd erg jammer gevonden dat mijn broertje en ik niet streng gelovig zijn. Zo gelovig als ze is adoreert ze de paus natuurlijk, dus toen ik op hetzelfde plein stond als deze kleine maar bijzonder machtige man, besloot ik een palmpaastakje, van het Sint Pieterplein, naar mijn oudtante te sturen. Na dagen gezocht te hebben naar een enveloppe, blijkbaar iets heel unieks in Italië, heb ik het takje met een kaartje verstuurd. Toen ik eenmaal weer thuis was belde ze op, ze was zo blij met mijn kaart, en het takje, er volgde een waterval van vragen. Zo hebben we een halfuur aan de telefoon gehangen. Na dit gesprek overviel mij een geweldig gevoel, haar zo gelukkig horen deed mij goed. Ik voelde me zo veel meer verbonden met haar. Dit was echt mijn momentje van verlichting dankzij Rome.