Rome staat vol met geweldige gebouwen, en overal waar je loopt is wel werk te vinden van een kunstenaar die je probeert te imponeren. Dus aan het eind van de week liepen we, na al een stuk of vijftien kerken te hebben bezocht, met lichte tegenzin de Santa Maria Trastevere binnen.In Nederland heb ik normaal niks met kerken. Het geloof fascineert mij enorm, maar dan gaat het mij om de vraag waarom mensen geloven, en in wat dan precies. Maar in Rome beleefde ik kerken heel anders, er heerste een kalmte die niet geforceerd aanvoelde, waardoor ik een kerk opeens kon waarderen.
Toch, toen we de Santa Maria Trastevere binnenliepen, ervoer ik dit in eerste instantie totaal niet. Het plafond was ontzettend druk, de muren kaal, en de zuilen waren eigenlijk gewoon lelijk. Dit komt denk ik deels doordat ik al zoveel mooiers had gezien, het apsismozaïek is achterafgezien namelijk wel degelijk bijzonder.
Geen goede eerste indruk dus. Meneer Van der Starre hield een praatje over de kerk, en liet ons daarna zelf rondkijken. Nadat ik als een echte toerist eerst wat foto’s had gemaakt van het apsismozaïek, viel mijn blik op een kapelletje dat achterin de kerk verscholen zat, de Altemps kapel.
De namiddagzon scheen precies door het raampje links naar binnen, en de hele ruimte straalde rust uit. Ik ben hier binnen gaan zitten, en probeerde alles in me op te nemen. De balans hier was perfect, in tegenstelling tot de rest van de kerk. Het was niet dezelfde drukke barokstijl die we eerder in andere gebouwen waren tegengekomen. De kapel was rijkelijk versierd, maar er waren geen drukke kleuren en er werd niet teveel gepronkt met goud. Wat de afbeeldingen betekenen was mij een raadsel, maar de sfeer van de ruimte maakte het bezoek aan de kapel voor mij een spirituele ervaring.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je reageren? Gebruik dit formulier. Vanzelfsprekend worden reacties eerst getoetst op gepastheid.