Het uitzicht vanuit de koepel

Het moment dat mij het meeste bijgebleven is, is het uitzicht vanuit de koepel van de Sint Pieter. Het hele avontuur begon helemaal beneden, met het te voorschijn toveren van de grote doeken om onze benen en schouders te bedekken, waar we eigenlijk tegen die tijd al aan gewend waren en wat we respecteerden.Nadat we langs de waakzame bewakers gelopen waren besloten we eerst de trap te beklimmen en dan pas binnen te gaan kijken. Als echte avonturiers namen we niet de lift, maar gingen we voor de volle beklimming. En eigenlijk viel het best mee. Het uitzicht ergens op de helft van de tocht dat je over de binnenkant van de Sint Pieter had was ook prachtig. Het laatste stuk van de trap was het leukst, aangezien je dan een beetje schuin loopt, en dat is een heel nieuwe ervaring.

Goed, toen kwamen we boven aan. Je merkte dat je er bijna was omdat er meer frisse lucht was in de gang, want daarvoor was het in de gang iets benauwder (en zeker niet geschikt voor mensen met claustrofobie). Het was heerlijk weer, met een knalblauwe hemel, en het uitzicht was verbluffend. Na de traditie van met zijn allen op de foto gaan stonden we nog even lekker van het uitzicht te genieten. Je kon heel Vaticaanstad zien liggen, en ik besefte, dat het rijk dat officieel van de Paus is nu helemaal niet zo groot is. Je kon de grens duidelijk zien liggen. Vroeger was alles zo anders, iedereen ging naar de kerk, gehoorzaamde aan de Paus, terwijl hij nu terrein verliest aan de ongelovigen. Maar dat maakt hem niet minder, en dat besefte ik ook. Er zijn nog genoeg mensen die steunen op de kerk, en dus op de Paus, en zolang deze mensen er zijn, is de Paus er ook. En dat is maar goed ook.