Na een flinke wandeling van welgeteld 551 treden had ik dan, wat men wel de top van Rome kan noemen, oftewel de koepel van Sint Pieter, bereikt. Een gebouw zo enorm dat de meeste andere kerken er met gemak in zouden passen. Dat men dit toen heeft kunnen bouwen is een wonder. Ik vraag me nog altijd af: hoe?
Het uitzicht is overweldigend, het gebouw straalt trots uit. Tegelijk bedacht ik: hoe is het dan in godsnaam mogelijk dat er nog steeds talloze bedelaars en zwevers rond deze pracht en praal dwalen, bang voor de bewakers van iets dat uiteindelijk staat voor gelijkwaardigheid van en gastvrijheid voor alle mensen, toch? Een plek waar men onderdak zou moeten vinden, niet waar?
Kortom: Aan de ene kant ben ik uit Rome rijk terug gekeerd, onder de indruk van de schoonheid en grootsheid. Aan de andere kant blijven er grote vragen open over armoede en onrechtvaardigheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je reageren? Gebruik dit formulier. Vanzelfsprekend worden reacties eerst getoetst op gepastheid.