dinsdag 15 mei 2012

Even geloofde ik...


Rome is een erg spirituele stad met een rijke geschiedenis, misschien wel het meest spirituele gedeelte van de stad is het Vaticaan. Het is niet mogelijk om één keer naar Vaticaanstad te gaan want het is gewoon niet genoeg, het is niet mogelijk om al de pracht en praal in één keer in je op te nemen.

In Rome hebben we ook Vaticaanstad bezocht maar het was geen normale dag, de paus sprak. Ik moet zeggen dat ik niet gelovig ben en af en toe de gelovige voor gek verklaar maar op dat moment dat ik daar stond tussen alle mensen, tussen de massa van duizenden individuen, werd ik voor de eerste en enige keer in mijn leven gelovig. Duizenden mensen uit alle uithoeken van de wereld, iedereen met verschillende huidskleuren maar toch één groep en één reden waarom ze er allemaal waren en dat is om God te eren. Ik begreep hoe ze zich voelden, waarom ze God eren en ik deed het toen ook. Hun gevoel gaf mij kracht, ik voelde me zo verbonden met de mensen en zag alleen maar vredelievendheid en vreugde om me heen, dat bijna nergens op de wereld voorkomt. Niemand duwde elkaar en iedereen was rustig alsof God hen gerust stelde. Even voelde ik me ook gerust gesteld door God, ik was totaal verbaasd door de grootsheid en de spiritualiteit van het evenement.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wil je reageren? Gebruik dit formulier. Vanzelfsprekend worden reacties eerst getoetst op gepastheid.