Een van mijn beste ervaringen in Rome was vreemd genoeg niet het bezoeken van het Colosseum, of het zien van de Sint Pieter (hoewel dat natuurlijk ook ontzettend indrukwekkend was).
We waren net een eindje omhoog gelopen, en bij een parkje aangekomen. In dit parkje stonden allemaal mandarijnbomen, en aan het eind was een soort balkon waarop je heel ver kon uitkijken op de stad. We waren best moe, dus het was fijn dat we even konden zitten, met een lekker briesje en de zon die scheen. Toen we weer verderliepen had ik echt even een moment dat ik dacht ‘Weet je wat, het leven kan zo mooi zijn. Ik heb dan misschien ruzie met een goede vriendin van me, en andere dingen, maar het maakt even niet uit. Het is lekker weer, en we zijn gewoon in Rome, en alle plekken die we zien zijn zo mooi, het is echt speciaal dat we dit meemaken.’ Ik heb er geen foto van gemaakt, maar dat vind ik ook niet erg. Ik denk namelijk dat ik het in mijn hoofd me inmiddels al weer anders voorstel dan dat het echt is, en dat vind ik eigenlijk helemaal niet erg. Het is een moment dat ik me hopelijk lang zal blijven herinneren, en eraan zal denken als ik me een beetje down voel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je reageren? Gebruik dit formulier. Vanzelfsprekend worden reacties eerst getoetst op gepastheid.