Het was zondag, Palmpasen. Op het programma stond een bezoek aan de Sint-Pieter. We liepen al lang, te lang. ‘Zijn we er bijna?’ ‘Zijn we er nu bijna?’ Op dit moment hoefde het allemaal niet meer zo nodig volgens ons. Toen kwamen we in de buurt: we staken de Tiber en draaiden linksaf richting Sint-Pieter. Langzaam zagen we meer en meer van de enorme koepel, maar de echt verassing moest nog komen.
Iedereens hard begon sneller te kloppen, iedereen rende voor het eerst op de Rome-reis harder dan de leraren. Het hele plein stond stampvol met mensen. Maar de sfeer die er heerste was pas echt geweldig. Volgens mij had iedereen het gevoel ergens bij te horen, tot een groter geheel. Ik was sprakeloos en ik kon me helemaal voorstellen waarom je bij de katholieke kerk zou willen horen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je reageren? Gebruik dit formulier. Vanzelfsprekend worden reacties eerst getoetst op gepastheid.