Dankbaarheid

Het was mijn eerste keer Rome. Overweldigend, natuurlijk. Zó veel ouds, zó veel moois, zó veel kunst. Iedereen ziet de dingen op zijn eigen manier, met zijn eigen bril. Iedereen kiest zijn eigen momenten uit, zijn eigen ervaringen en onthoudt die. Als ik zelf zou moeten kiezen, dan toch Michelangelo’s Pieta.
Zou ik best mee naar huis willen nemen. Behalve de ingenieuze compositie van het beeld, de tegenstellingen in het beeld is het vooral Maria’s linkerhand die me bezighoudt. Roept ze daarmee op tot verering en dankbaarheid voor haar zoon of is het een teken van machteloosheid? Of een combinatie van deze twee dingen? Ik vind het beeld niet makkelijk te ‘begrijpen’, maar daar houd ik wel van, dat mysterieuze. Dat het beeld voor Michelangelo zelf ook veel betekende, blijkt wel uit het feit dat het zijn enige gesigneerde werk is.

Tijdens het horen van Blofs’ “Dansen aan zee” op een avond dat we eventjes vrije tijd hadden in ons hotel barste ik opeens in huilen uit. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit waarom.. Het waren zeker geen tranen van verdriet. Ik denk dat het tranen waren van dankbaarheid. De Romereis was erg bijzonder en om dat met je beste vrienden mee te maken… Dat is zo iets moois, zo iets unieks en ik besefte me hoe erg we dat eigenlijk moeten koesteren. Dat we af en toe even stil moeten staan en denken aan al het goede dat ons overkomt. Zelf heb ik wel eens de neiging echt down te zijn als zo’n reis afgelopen is, maar ik moet juist blij zijn dat ik deze geweldige reis mee mocht maken!. In Rome zie je veel armoede, zoals de straatverkopers en de bedelaars, en als je dan bedenkt hoe goed wij het eigenlijk hebben! Daar mogen we best even over nadenken af en toe. Dankbaar voor zijn. Een traantje over laten.