Rome. Blog. Thom Trentelman. Een dag te laat. Inmiddels 23 juni 2012. Klas 5B.

Half 12. Nog een half uur en dan is het 12 uur.
Mijn vorige blog die ik geschreven had was volledig waardeloos, ik was te beschaamd het in te leveren. Die is dus ook door mij drievoudig verwijderd. Het is donker nu, ik zit buiten aan het tafeltje waar ik zojuist met vrienden heb gedineerd. Die zijn net vertrokken. Otis Redding en ik zijn de enige overgeblevenen. Aan mij rest nu de taak een blog te schrijven en de tijd tikt. Mijn inspiratie zou niet van de alcohol moeten komen, maar van mijn ervaringen in Rome. Lastig. Of toch niet. In de verte hoor ik kreten galmen terwijl ik in mijn glas dieprode wijn kijk. Het kaarslicht doet mijn wijn meer lijken op bloed. Bloed doet mij denken aan geweld. Geweld doet mij denken aan leed. En leed is voor mij gelijk aan een vorm van pijn. Pijn werd ook gevoeld, althans dat is wat ik denk, in Rome. Met name fysieke pijn. In het Colosseum in grote mate. Wijn moet daar gevloeid hebben. Heel veel glazen wijn. En alweer de galmende kreten uit de verte. Kreten van mensen. Duizenden tegelijk. Kreten van waanzin. Menselijke waanzin. Joelend en juichend terwijl ze allen toekijken naar het onmenselijke geweld wat toen menselijk was.

Een grote kat springt op. Ik schrik op. Het is mijn kat. Hij komt op mijn schoot zitten. Ik pak mijn glas bloed op, het veranderd weer naar wijn. Ik neem een slok en wanneer ik het glas weer terug zet veranderd het weer langzaam in bloed. Dat is waar ook. Niet alleen humaan geweld natuurlijk. Ook tienduizenden dieren waren bij het geweld aanwezig. ‘I can’t get no satisfaction’ zingt Otis ondertussen. Ze vonden toen der tijd geen genoegen in het menselijke leed alleen. Alles wat leefde een leed kon voelen werd bloot gesteld aan geweld. Alles wat bloeden kon werd geslacht. Voor de ogen van duizenden mensen. En het was prachtig. Het was vermaak, want het was leed. Het lijkt alsof ik het allemaal nu ineens begrijp. Maar dat doe ik niet. Dat kon ik ook niet toen ik daar stond. Daar waar ooit mensen zich hebben vermaakt om leed. En toch, terwijl ik naar een ruïne kijk, zie ik het wel voor me. Ik zie het allemaal gebeuren. Ben ik nu ook een beetje onmenselijk? Of juist menselijk. Net als de Romeinen. Het zal wel komen door films die ik voor mijn geest haal. Met die gedachte heb ik mijn eigen menselijkheid weer een beetje gered.

Nog maar een slok bloed. Wijn! Ik dwaal af. Het is al zoveel later dan toen ik begon met typen. Tegengesteld als is mijn hoofd gaat de tijd nog altijd vooruit. Ik ben al te laat. Dan kan ik beter nog maar doorgaan met mijn blog. Ik kan het toch niet meer verantwoorden. Konden de Romeinen het verantwoorden? Het geweld. Als zij het konden kan ik het ook. Zij konden het niet. Hoe zou het kunnen? Een menselijk individu zou geen antwoord hebben op die vraag. Of diegene zou het antwoord niet zelf accepteren als verantwoording. Toch? De twijfel.

Er wordt een beetje gespeeld en een beetje gedold.  Allemaal onschuldig. Het zijn ook maar kinderen op schoolreis. Ooit was het niet onschuldig. Hier vloeide op deze een en  dezelfde plek ooit bloed. Heel veel glazen tegelijk. Ik kijk ernaar en denk, tijden zijn veranderd. Het is allemaal anders nu. Otis heeft inmiddels plaatsgemaakt voor Miles, die meteen begonnen is met het opdragen van het nummer  ‘So What’. Miles lijkt het tegenovergestelde te beweren. Tijden zijn hetzelfde. De mensheid is hetzelfde. Er wordt nog steeds gevochten en bloed wordt er nog altijd vergoten. Miles heeft gelijk. Het is een feit. Maar toch weer niet. Want ik zou er zelf niet aan moeten denken. Maar misschien zit het diep in me. Het onmenselijke. Het zou dan diep in iedereen zitten. We zijn nog altijd allemaal een en dezelfde mens. Het onmenselijke komt bij sommige mensen naar boven. Het nieuws staat vol met het meest waanzinnige. Het gebeurt nog steeds. Ik begin aan mezelf te twijfelen. Ik ben toch wel een goed mens? Nouja, naast het feit dat ik mijn blog nu wel te laat aan het inleveren ben.

Mijn wijn is nog steeds niet op. Opraken zal het ook nooit. Er zal altijd weer nieuwe zijn. Zolang als de mens nog bestaat. Het zal blijven bestaan. Op een bepaalde manier. Mijn gedachtes raken wel op. Net als mijn laptopaccu. En de waxinelichtjes. Mijn hoofd is weer bij het nu. Tien over één. De tijd tikt, zoals die dat altijd zal blijven doen. Onveranderd veranderd hij. Zolang als de mens zal blijven bestaan.