Binkie, Wammie, Horst en Fort

Rome, de stad waar alle wegen naartoe leiden. Het aantal kilometers dat wij op onze voeten hebben afgelegd of staand hebben doorgebracht in één van de overcrowded bussen lijkt op de afstand die we hadden moeten afleggen als we de weg van Den Haag naar Rome hadden gelopen. Tenminste zo voelden onze voeten aan het eind van de week.
De naam de tijdloze stad is iets aan ons voorbijgegaan aangezien we onder een strak bewind zaten van de uitstekende leraren kwartet van Binkie, Wammie, Horst en Fort. Op de minuut nauwkeurig werden we ingepland maar ’s ochtends waren de opstartproblemen alom… met name enkele niet nader te noemen kamers hadden problemen met het ‘rijkelijke’ ontbijt op bed op tijd te verorberen.

Verder dag inwaarts werd er vrijwel altijd op het juiste moment en gelukkig ook op de juiste plaats verzameld maar er waren uitzonderingen. Helaas was ik met mijn vrijwel ‘te-laat-loze’ jaar er toch bij betrokken maar uiteraard treft mij en mijn medestudenten geen schuld. Door de ervarene begeleiders werden wij helemaal gek gemaakt met het vooruitzicht op de 2 beste ijszaken en de beste koffiezaak van de hele stad in de buurt van het Pantheon waar wij op dat moment waren. Nou zijn dit voor oververhitte scholieren DE plekken waar herinneringen ontstaan, al hebben wij louter positieve herinneringen aan het door school geregelde avond eten (zegt hij met een sarcastische ondertoon). Voor deze combi van 3 walhalla’s van Italiaanse specialiteiten gezamenlijk met het op eigen initiatief bezoeken van het ook niet totaal oninteressante Pantheon werd ons echter maar 20 minuten gegeven voordat we weer moesten doorstomen naar de volgende berg stenen. Excuus, monument. Wij als geïnteresseerde besloten toch nog het imposante bouwwerk ook van binnen te aanschouwen en hoewel we op top speed erdoorheen gingen en daarna als een speer beide ijszaken hadden bekeken om uiteindelijk terug te keren bij de eerste kwamen wij 2 minuten te laat om met ons 3’en alleen in de Italiaanse stad met ijsjes zo groot als 2 vuisten te gissen waar we naartoe moesten. Als bijvoeging moet ik zeggen dat de vuisten niet van de gemiddelde brugger waren maar meer vuisten als die van Frits die een hobby hadden om razendsnel te smelten. Daar is een wow op zijn plaats zou ik zeggen.

Gelukkig na wat paniekerige telefoontje sloten we zo weer aan bij de groep op Campo de’ Fiori. Aan deze relaxte wederaansluiting werd extra glans gegeven door de worden van onze groepleider: “waren jullie weg?”. Deze manier van handelen en alles over je heen te laten komen en je nergens tegen te verzetten symboliseren voor mij en wellicht anderen de sfeer van de romereis 2012. Je merkte het aan alles, dit was slechts mijn ervaring. Ik ben eigenlijk nog niet eens begonnen over de busreizen, dat had een aanzienlijk aantal uren langer geduurd om dat passend en samenvattend neer te kunnen zetten op papier. Dat was het toppunt van we zijn er nu toch dus wat kunnen we er aan doen?

Interessant dat je achteraf meer denkt aan de onderlinge sfeer tussen leerlingen en ook leraren dan aan de bezienswaardigheden. Een reden om terug te gaan zullen we maar zeggen.