In Rome hebben we allemaal onvergetelijke ervaringen opgedaan. Voor mij waren er ook een paar werkelijk spirituele.Dit verhaal speelt zich af op dinsdag, als ik het mij goed herinner, toen we naar Pompeii waren gegaan.
’s Avonds toen we terug in de Heilige Stad waren gekomen werden wij toen vrijgelaten op het Piazza Navona. Iedereen die in Rome is geweest kan je vertellen dat de architectuur op zijn zachtst gezegd indrukwekkend is, vooral in het centrum. Maar er is bij veel gebouwen ook iets triests: ze zijn dood. In ongebruik gevallen, zij zijn overeind blijven staan, herinneringen aan een ander tijdperk, nadat hun ware meesters stierven. Het steen staat, maar de ziel is vervlogen. Het Pantheon is precies zo’n gebouw. Binnenin staan een altaar en een afgrijselijke gedenksteen aan Vittorio Emanuele II. Het barokkruis zou niet meer kunnen misstaan in de Romeinse tempel. Teleurstellend, op zijn minst.
Toen ik daar in de avond kwam waren de deuren gesloten, maar je kon nog wel in het portaal zitten, tussen de monolithische pilaren. In het midden zat een man met een cello. Hij begon te spelen. Bach heeft nog nooit zó mooi geklonken. En in dat moment was zo overweldigend dat ik mij tot in het diepste van mijn ziel geraakt voelde. Het kon niet lang genoeg doorgaan. Zeker ook omdat mijn muzikant weggejaagd werd door een politieagent die blijkbaar kunst niet zo waardeert.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je reageren? Gebruik dit formulier. Vanzelfsprekend worden reacties eerst getoetst op gepastheid.