Daphne en Apollo

Daphne en Apollo, Bernini

Ik heb in Rome veel mooie en bijzondere dingen gezien. Alles waar je al die jaren over moest leren bij geschiedenis, KCV of kunst zag je nu met eigen ogen en dat was best wel indrukwekkend. Maar pas toen ik met het groepje van kunstalgemeen naar Villa Borghese ging heb ik zoiets moois gezien dat ik het nooit meer zal vergeten.
Nadat we drie keer verkeerd waren gelopen en we allemaal dachten dat we het nooit meer zouden vinden, kwamen we aan bij Villa Borghese. Het was prachtig weer en er zaten veel mensen in het gras, te genieten van de zon. Maar wij niet, wij ‘moesten’ naar de Galleria Borghese omdat we daar tenslotte voor waren gekomen, om alle bekende beelden en schilderijen te bewonderen. We kregen allemaal een soort walkietalkie met oortjes waarmee we mevrouw Wamsteker beter konden horen, zelfs als we niet in de buurt waren. Een vriendin en ik deden gehoorzaam de oortjes in maar liepen bijna gelijk de ander kant op, om zelf de verschillende delen en kamertjes van de galerij te verkennen. We maakten wat grapjes over sommige rare beelden totdat we opeens in een gedeelte van de galerij aankwamen en allebei stilvielen. In het midden van de kamer stond een groot marmeren beeld dat twee personen uitbeelden. We liepen er langzaam een paar keer omheen, stopte af en toe om naar de kleine details te kijken en liepen dan weer verder. Na zo’n tien rondjes om het beeld gelopen te hebben stopte we en staarde we naar het prachtige beeld. Een man en vrouw. Of eigenlijk een man en een vrouw-boom. De beweging in het beeld was zo knap gedaan, dat het ook echt leek alsof het beeld niet stilstond maar nog steeds aan het veranderen was. De vingertoppen van de vrouw waren kleine takjes en haar benen waren al deels veranderd in een boomstam. Je zag dat ze aan het vluchten was voor de man die haar probeerde vast te pakken terwijl ze langzaam veranderde in de boom. Ik denk dat we daar ongeveer een half uur hebben staan kijken naar dat ene beeld en we hebben er de rest van de dag nog over verder gepraat. Ik ben helemaal niet van de dode dingen zoals beelden en schilderijen, dus toen ik dat beeld zo mooi vond dat ik er naar moest blijven kijken, wist ik dat dat heel bijzonder was en uiteindelijk is dat ook een de mooiste ervaring die ik mee terug heb genomen uit Rome.