Geloof in overvloed

Kerken. De reis uit je schoolcarrière en het enige wat je ziet is kerken. Daar sta je dan op de 3de dag van je ongelofelijke reis voor Lateraanse paleis.
Op het eerste gezicht lijkt het een niets zeggend gebouw. Weer één van die doorsnee oude gebouwen. Dan echter wanneer je voet zet in het Lateraanse paleis sta je plots voor een van de heiligste plekken in Rome, de Scala Santa (De Heilige Trap). Tientallen mensen die met blote knieën deze trap beklimmen, sommige die zelfs zover gaan elke tree te kussen. Wat je ziet is niet te beschrijven met woorden. De passie voor het geloof die deze mensen hebben is niet voor te stellen. Dan plots zie je daar tussen de menigte een kind dat met de grootste moeite de trap beloopt, geholpen door haar moeder. Een hartverscheurend gevoel scheerde door mij heen toen ik bemerkte dat dit kind een been miste. Ik kan niet beschrijven hoe ik me op dat moment voelde maar het zette me wel aan het denken. Ik zelf vond altijd dat geloof iets slechts was en dat het niks bracht dan narigheid. Maar na deze unieke ervaring kreeg ik een verheldering. Niet alleen zorgt het geloof voor narigheid, maar is het een aangrijppunt voor mensen die blijven hopen. Hopen dat het uiteindelijk wel goed komt. Op dat moment besefte ik dat ik het geloof ten onrechte had onderschat.