Mis op het plein

Op 30 maart vertrokken we met de leerlingen en leraren naar Rome waar we al vrij lang op hadden gewacht en eindelijk konden we van de bijzonderheden in Rome genieten. We hadden een programma gekregen over wat we allemaal zouden gaan bezoeken en ik was er erg enthousiast over, vooral omdat het de eerste keer in mijn leven was dat ik in Rome was.Ik had al veel positieve verwachtingen voor wat we zouden gaan zien.

De eerste avond liepen we langs de Spaanse trappen en de Trevi fontein. Vooral de Trevi fontein was schitterend om te zien en gaf mij een mooi gevoel, ik denk dat dit kwam omdat het er zo gezellig bij ligt en een gevoel van gewenning creëert, je voelt je meer welkom in de stad en je krijgt meer het gevoel om verder te gaan kijken in de stad. Toen ik dit had gezien voelde ik me erg op mijn gemak in Rome en vond ik het ook fijn om dat te delen met mijn familie en vrienden in Nederland.

Ik had nog altijd het gevoel dat ik lang nog niet alles had gezien van Rome en dat ik nog een aantal dagen vol bezienswaardigheden tegemoet zou gaan. Dit had ik vooral bij de Sint Pieter die ik het liefste van alles wilde zien, het plein dat erbij hoort en de mensen die daar rond lopen. Ik voelde me helemaal gelukkig in Rome en vooral toen ik dit kon zien, dat ik er in binnen kon lopen en van boven de stad van Rome kon bewonderen.

Ik dacht dat dit het hoogtepunt zou zijn totdat ons groepje hoorde dat er een mis werd gehouden op het Sint-Pieters plein en ik drong erop aan om dit bij te wonen. Toen we gingen kijken zag ik wat ik nooit had verwacht te zien en waar ik ook stomverbaasd van was. Iedereen op het plein zat te kijken naar onze paus Benedictus XVI die met zijn misdienaars het volk toe aan het spreken was. Ik vond het op de een of andere manier ook verwarrend om hem met mijn eigen ogen te zien omdat ik altijd het idee had dat de man zo erg geprezen werd en werd gezien als iemand die meerwaardig was, wat ik altijd teleurstellend vond aan het idee van dat er iemand bovenaan staat.

Toen ik luisterde naar de man veranderde mijn manier van denken over hem. Hij draagt een zware last op zijn schouders en maakt het zijn belangrijkste taak om de mis voor alle mensen te verzorgen en alle mensen met de wonderen van god en deze wereld te zegenen. Ik heb er nog lang over nagedacht en vond het heel mooi en ook emotioneel om hem in het echt te zien. Ik bewonder de man heel erg en hoop dat hij in alle rust kan doen waar hij voor heeft gekozen.