Tijdens een van onze programmadagen, hebben wij in Rome de Santa Maria in Aracoeli bezocht. Dit is een basiliek op de plaats van het oude Capitool. Hij staat hoog op een heuvel; je moet eerst een lange trap beklimmen.
Onze begeleider vertelde ons dat de kerk bekend staat om een beeldje, dat zich binnen bevindt. Het is een Christusbeeldje dat een genezende werking zou hebben, en veel mensen die zelf ziek waren of een zieke geliefde of naaste hadden, gingen hierheen om genezing te vragen.
Nadat wij de trap waren opgelopen kregen we korte uitleg over het interieur van de kerk. Daarna mochten we zelf rondkijken. Nadat een vriendin en ik een rondje hadden gelopen, stelde ze voor een kaarsje te branden. Wij beiden hebben een ziek familielid en weten dat van elkaar. Ik stemde ermee in. We hebben samen een kaarsje aangestoken en in het bakje met zand gepland.
Daarna vielen we stil. Het was geen vervelende stilte; we wisten allebei waar we aan dachten: de ziekte waar we zelf mee te maken hebben, maar ook aan de ander. Zonder het haar te zeggen heb ik ook voor genezing voor haar familielid gevraagd. En hoe raar dat ook klinkt, weet ik zeker dat zij hetzelfde heeft gedaan. We waren op dat moment met onszelf bezig, maar toch tegelijk ook met elkaar. Het was een belangrijk moment, want ik merkte hoe zij mij zonder woorden steunde en ik haar. We hebben dicht naast elkaar naar het kaarsje staan kijken. Toen het kaarsje was opgebrand, zijn we zonder te praten op de kerkbanken gaan zitten.
Na een paar minuten werden we verzameld door onze begeleiders. We stonden op, glimlachten naar elkaar en liepen toen samen de kerk uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je reageren? Gebruik dit formulier. Vanzelfsprekend worden reacties eerst getoetst op gepastheid.