Toen wij daar naar binnen liepen, voelde ik gelijk dat er iets aparts was aan deze ruimte. De trap zelf mochten wij niet beklimmen want dat is uitsluitend voor gelovigen toegestaan. Je kon wel via één van de vier trappen aan de rechter- en linkerkant ernaast naar boven en dan langs de bovenkant van de trap lopen. Toen ik dit deed en langs alle biddende mensen keek die op hun knieën op de trap zaten bekroop mij een raar gevoel. De trap zat helemaal vol met biddende mensen. Ze zaten in een soort trance. Ik vond het bijna griezelig, al die mensen die wel één met God leken. Sommigen waren ook aan het huilen. Ik voelde me er niet echt op mijn gemak.
Toen liepen we weer naar beneden, waar beelden van Jezus stonden. Ik zag mensen de voeten van de beelden kussen, alle beelden even aanraken. Ik geloofde mijn ogen niet. Ik wist niet dat er mensen waren die zo gelovig waren. Dit raakte mij wel echt.
Deze gebeurtenis is mij zeker het meest bijgebleven van alles wat ik in Rome heb beleefd. De meeste mensen die daar zaten zagen er ook uit als arme mensen. Ik heb hier in Rome geleerd dat het geloof echt een toevlucht is voor mensen die het niet zo goed hebben. Zo hebben ze tenminste nog iets om in te geloven, om voor te leven; een soort houvast. Dit zag je weer duidelijk terug bij de Scala Santa.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je reageren? Gebruik dit formulier. Vanzelfsprekend worden reacties eerst getoetst op gepastheid.