Bizarre pelgrims

Eind maart was het dan zover. De reis waar je sinds je brugger periode al naar uitkijkt.De reis waar je alle oudere leerlingen over hoort praten. De reis der reizen op het Christelijk Gymnasium Sorghvliet. De enige echte Romereis! Een week lang met 130 man door Rome sjokken en rennen, kerk in en uit, gebouw op en af, van beeld hier naar beeld daar en dat een week lang. Ja, zo noemen we dat, een culturele week helemaal in teken van de Griekse en Romeinse oudheden. Precies zoals het hoort op een Christelijk Gymnasium.

Ondanks dat ik het op Christelijk Gymnasium Sorghvliet zit heb ik mij nooit echt verdiept in de verschillende soorten geloven. Ja, ik weet dat het bestaat maar zelf geloven en alle mikmak eromheen daar doe ik niet aan mee. Zoveel weet ik er niet van maar wel weet ik dat ik niet een zodanig groot aanhanger ben van vooral het hele strenge ‘geloven’. In Rome de stad van het katholicisme is mijn mening over het strenge ‘geloven’ dan ook helemaal waar geworden. Zoals ik al zei was ik er nooit zo bekend mee en hoefde dit voor mij ook niet. Ik vond en vind het strenge ‘geloven’ altijd een beetje eng. Alsof iemand alle leuke dingen in het leven zelf niet meer kan, alleen met behulp van iemand daarboven. Kennismaken met dit soort ‘geloven’ is het gene wat tijdens de Romereis op mij een grote indruk heeft achtergelaten en wat ik ook nooit zou vergeten. Het begon ergens halverwege de week. We hadden al heel wat kerken en heilige plaatsen bezocht. Deze dag was de heilige kerk de Santa Maria Maggiore aan de beurt. Een speciale kerk, want hier ligt een relikwie. Om precies te zijn een stukje stro van de kribbe van Jezus. Nadat we de kerk ingegaan waren, keken ik en mijn vriendin, Lisanne, een beetje rond. Even naar het relikwie omdat je dit toch niet mag missen. Toen we weer onderweg waren naar boven, want het relikwie lag lager dan de eigenlijke vloer van de kerk, begon er ineens een grote groep mensen in een taal die ik niet meteen thuis kon brengen te zingen. Met z’n allen, om het relikwie heen. Ik begreep het lied niet maar kon nog wel het woord ‘Maria’ opvangen. Ze zongen dus voor Maria, voor wie de kerk gebouwd was. Het waren pelgrims en deze kerk was één van de kerken die op hun pelgrimstocht stond. Na dit lied zouden ze weer naar de volgende kerk gaan en weer zingen en daarna weer en daarna weer… Ik vond dit zo bizar. Dat iemand zich zo kan overgeven aan het geloof. Aan dat stukje stro wat daar lag, dan wel heilig maar toch.

Mijn verbazing werd nog groter toen we de Sint-Jan van Lateranen bezochten. Een hele mooie grote kerk waar we op de laatste dag een bezoekje aanbrachten. Naast deze kerk stond nog een apart gebouwtje. Zoals de gezegdes ging lag hier ook een relikwie en weer kregen wij de eer deze te mogen bekijken. We gingen het gebouwtje in en daar was het tweede waar ik zo van versteld van stond. Aan de zijkanten twee stenen trappen en in het midden een lange houten trap. Hierop zaten een aantal mensen, allemaal op hun knieën, te bidden. Na elk gebed gingen ze een treetje hoger, totdat ze helemaal boven bij het relikwie waren. (Dit was best een eind!)

Na mijn aanvaring met de pelgrims in de Santa Maria Maggiore en nu ook dit, wist ik het zeker. Fan van het rooms-katholieke geloof zou ik nooit worden en begrijpen zou ik het ook wel nooit.