Italiaans temperament

Een van de vele verlichtende ervaringen uit Rome ligt bij de Romeinen zelf. Italianen hebben al tijden de naam van een temperamentvol en gepassioneerd volk.Als toerist kom je in een stad vol vurige en haast theatrale mensen te zitten . De vrouw in de ijscobar ziet je nauwelijks staan als je één van hun goddelijke ijssoorten wilt gaan bestellen terwijl de Italiaanse macho’s , hoe trots ze ook zijn, achter je aan huppelen met hun vieze praatjes en hun ogen die overal naartoe gaan waar ze niet horen te kijken.

Hoewel het stereotype Italiaan, die vooral wordt gezien als kort, bruin en slank, al lang niet meer zo veel voorkomt als vroeger en langzaam aan wordt vervangen door een mengeling van blondjes en roodharigen, zit de mentaliteit nog steeds in het volk. Zo merkte ik duidelijk dat zodra je iets voor hun kon betekenen ze een en al oor waren. Ze waren opeens eigenaardig hartelijk en sociaal en zetten een lag op van oor tot oor. Maar zodra je niks voor hen kon betekenen en op hun pad kwam werd het opeens een ongeduldig en bijna agressief volk, wat ook duidelijk te zien is in het verkeer van Rome. Het lijkt bijna een soort Russisch roulette als je bij de kruising van het Colosseum over probeert te steken. het is dan ook geen wonder dat je om de kwartier wel een ambulance langs hoort racen.

Eerst dacht ik dat deze agressie alleen jegens alle toeristen was, maar toen ik op een middag voor de zoveelste keer uit een overbevolkte tram stapte zag ik dat ze ook agressief waren jegens elkaar. Twee mannen waren tegen elkaar aan het schreeuwen omdat een van de mannen blijkbaar een opmerking had gemaakt tegen de vriendin van de andere man. Door Nederlanders zou zoiets waarschijnlijk weggewuifd worden met een paar venijnige blikken maar in Rome duidelijk niet. Er werd een kwartier lang geschreeuwd en geduwd tot men op gegeven moment dacht dat ze elkaar echt wat aan gingen doen. Toen grepen een paar van mijn medeleerlingen in.

Toen ik erover na ging denken waarom Italianen eigenlijk zo agressief zijn bedacht ik me dat dat eigenlijk het geval helemaal niet is. Italianen vormen een echte gemeenschap met veel liefde voor hun familie; ze hebben sterke banden, veel liefde voor kinderen. Hun familie betekent waarschijnlijk meer voor hen dan dat het voor ons betekent. Zij hebben een eenvoudigere manier van leven, waarmee ze warme en persoonlijke verhoudingen hebben en veel meer tijd vrijmaken voor familie dan de meeste mensen in Nederland doen. Zij zorgen dan ook zelf voor de ouderen in plaats van dat ze die achtergelaten in tehuizen wanneer ze 'een last' worden. Ze denken minder in de vorm van geld en tijd zoals de hedendaagse Nederlander. We kunnen dus nog veel leren van het karakter van de Italianen door wat minder te streven naar succes en je vaker ontspannen en genieten van “la dolce vita” samen met “vostra famiglia”.