Respect voor de kerken

Rome, een stad waar je sowieso een keertje over de eeuwenoude keien moet hebben gelopen, de prachtige basilica’s bezocht, pizza gegeten op een zonnig terrasje en bij terugkomst moet hebben gedacht: "en dat was nog niet alles", en je voorneemt ooit in je leven nog terug te keren. Het is vooral een prachtige ervaring, die je altijd zal bijblijven als die paar geweldige dagen in Rome met je medescholieren waarin je vooral achter je begeleiders aan hebt gerend maar ook oneindig veel plezier hebt gemaakt in je vrije tijd.En mijn spirituele ervaring daar? Ik zou het niet weten. Zo een type ben ik niet, een ingeving heb ik niet gehad. Ten bezinning ben ik niet gekomen, en geen waardevolle les heb ik daar geleerd.

Toch heb ik Rome wel op mijn eigen manier ervaren, zoals vele van mijn medescholieren. Spiritualiteit wordt telkens weer en weer gelinkt aan religie, en dat kan en is ook zo, maar voor mij werkt het meer als ik het interpreteer als mijn eigen innerlijke ervaring. Voor Rome begreep ik het gedoe met kerken niet zo, ik bedoel, je gaat erin zitten, luistert naar de mis, en je gaat er weer uit. Nooit had ik de geborgenheid begrepen die kerken kunnen bieden aan gelovigen. Maar na Rome ben ik daar toch anders over gaan denken. Zo een kerk is toch wel het symbool van een godsdienst, een beetje het visitekaartje. Mensen moeten er wel heen willen gaan. En dat is in Rome zeker het geval. Van de vele basilica’s, en van de Sint Pieter tot aan de Santa Maria Sopra Minerva, allemaal stuk voor stuk bouwwerken die laten zien hoe een grote rol godsdienst speelt en speelde in het Rome van toen en nu. Het mooie van kerken vind ik dat ze altijd openstaan voor de mensen, om te bidden, om raad te vragen, om te biechten. Het enige wat de kerk daar tegenover stelt is dat men zich, eenmaal binnen, eerbiedig gedraagt en zich aan de kledingvoorschriften houdt. Ik heb geleerd om respect te krijgen voor die kerken, ik begrijp nu volledig waarom een gelovige zich erin zou willen terugtrekken. Een kerk geeft rust, een kerk zet je aan tot nadenken, een kerk kun je altijd binnenwandelen. Het mooie is dat de poorten van de godsdienst altijd wijd open staan. In een kerk kun je altijd gaan zitten en nadenken over het leven, of in het geval van Rome, je ogen uitkijken over al die pracht en praal. Rome laat de grootsheid van het Christendom zien. Al die bouwwerken staan er symbool voor, het Christendom in al zijn superioriteit.

Ja, dat is wat ik heb geleerd. Respect voor de kerken, voor die godsdienst die is opgebouwd net als de kathedralen, vanaf het fundament tot aan de spitsen van de torens of koepels, door de jaren heen is er het een of ander veranderd, maar de kerk behoudt zijn grootsheid. Heel slim van christenen die kerken, zonder de kerk zou de godsdienst niet zo ver gekomen zijn. Het Christendom dankt zijn aanzien aan zijn vele prachtige kerken, naar de ongelovigen toe was het belangrijk om te laten zien hoe mooi de godsdienst was, en vooral hoe mooi het huis van God. Ik vond Rome een hele leuke belevenis, veel gezien, veel gehoord, en ik wil zeker nog eens terugkeren. En zeker om al die kerken nog eens te mogen bezichtigen.