Zelf ben ik niet gelovig, de paar keer dat ik naar een kerkdienst ben geweest was in een heel sombere, donkere kerk. Ik kreeg vooral houten billen van het bankje en hoopte dat de tijd snel voorbij ging.
Maar toen we in Rome tijdens Palmpasen ’s avonds een kerk binnen liepen, kreeg ik een heel ander gevoel. De kerk zelf was niet heel uitbundig versierd, in tegenstelling tot vele andere kerken. Op de muren zaten gouden mozaïeken, waar door de ramen precies het avondlicht op scheen in van die duidelijk zichtbare stroken. Dit was zo’n mooi gezicht! Er stond een koor van een paar kerkbezoekers te zingen. Door het hoge gewelf van de kerk, weerklonk dit door de hele kerk. Ik vond het zo fijn om aan het einde van de vermoeiende dag die koele kerk binnen te gaan en het gezang te horen en het licht op de mozaïeken te zien. Ik begreep opeens wat het voor mensen kan betekenen. Het hoeft niet per se het geloof of God te zijn, het kan ook dat moment van rust op een dag zijn, zoals het voor mij op dat moment was. Ik vond het jammer toen we de kerk weer uit gingen, ik had langer van het moment willen genieten. Het was een heel mooi, verhelderend plaatje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je reageren? Gebruik dit formulier. Vanzelfsprekend worden reacties eerst getoetst op gepastheid.