Rome, stad van de fotogladiatoren en pakistaanse pizzeria’s

Bij het horen van de stad Rome, krijgt men over het algemeen een gevoel van perfectie, alles schijnt mooi, goed, fijn, oud en klassiek te zijn. Maar in werkelijkheid, is het één grote show.
Nu wil ik voor ik bepaalde mensen beledig met mijn oordelen en mening over verschillende punten, zeggen dat ik niet op welke manier dan ook de moeite die in deze reis is gestoken verwaarloos, en ik ontken zeker niet dat het een zeer boven gemiddelde topreis was, die ik, en vele anderen nooit zullen vergeten.

Maar nu even straight to the point, Rome. Wat was het nou daadwerkelijk? Rome is naar mijn mening een verbazingwekkende stad. Ik heb veel gereisd in mijn leven, veel gezien en veel meegemaakt, maar zo iets als Rome, waar je in elke hoek van de stad de oude elementen terugziet en kleine dingen terug kan leiden naar het leven toen, dat is uniek.

Waar doe je dan zo moeilijk over? Wat is die hele “show” waar je het over hebt? Ik weet heel goed dat velen van jullie dit al in je hoofd hebben laten opkomen in het lezen van het vorige paragraafje. Maar geen haast, het komt er aan. Rome is een stad met een unieke sfeer en unieke gebouwen uit de tijd van de Romeinen, die tot de dag van vandaag nog staande zijn. Prachtig, daadwerkelijk prachtig, maar waarom moet het allemaal een bron van inkomst worden? De quantiteit van de toeristen zorgt voor de achteruitgang van de qualiteit, en dit is naar mijn mening belachelijk.

Dat het slim is, ontken ik niet.

Elke week nieuwe mensen, nieuwe kansen om je pizza die naar je oma’s pantoffels smaakt te verkopen en nieuwe mensen om te belazeren met je snelle praatjes in een mix van Italiaans, Engels en lange vaak zelf verzonnen klanken. De Italianen (of beter gezegd, replica Italianen) hebben het trucje door, althans, dat denken ze. De toeristen van nu beginnen door te krijgen waar het allemaal om draait, geld. Je ziet steeds vaker lege restaurantjes, ondanks de vele nieuwe toeristen, en dan vragen die mensen ze zich af hoe dat komt.

Het spijt me zeer om het te zeggen, maar die tijd dat dat kon is voorbij.

Op het internet vind elke simpele ziel wel de plek om rustig lekker te eten, en is in een oogopslag te zien wat voor restaurantje het eigenlijk echt is onder de laag onzin die ze je proberen aan te praten.

Hoe vaak zagen wij nog een traditioneel leuk restaurantje? Zonder lokkers, zonder acties en zonder vlugge neppraatjes. Vast ‘ergens’ wel. Maar dat ‘ergens’, waarvan we niet meer weten waar dat was, of hoe het er uit zag, hoort het overal van vroeger te zijn.

Een echte spirituele ervaring heb ik niet beschreven, want die heb ik ook niet opgedaan. Wat mij aan het denken heeft gezet was precies waar ik het net over heb gehad, en naar mijn mening is dat in dit geval beter dan een afgezaagd verzonnen stukje onzin wat ik had kunnen schrijven, over hoe mooi ik een bepaalde kerk of klooster vond, of hoe erg ik ben gaan geloven na ons bezoek.

Konstantinos Kouzelis