Alle liefde in een kopje

Kwalitatief gezien is koffie het beste product wat ze leveren in Italië. Daarom koestert elke Italiaan zijn eerste kopje koffie in de ochtend.Volgens mij dachten ze bij het ontbijt in Rome dat wij als buitenlanders hier geen verstand van zouden hebben. De cappuccino die wij voorgeschoteld kregen was niet weg te krijgen voor de echte liefhebber van dit donkere, cafeïne-rijke drankje.

Meteen na de eerste dag weigerde ik daarom ook de koffie bij het ontbijt te drinken. Als ik in Italië ben, dan wil ik ook de echt goede koffie. Gelukkig was ik niet de enige, en gingen we met wat mensen opzoek om de Italiaanse koffie in Rome te keuren. Natuurlijk is het niet heel moeilijk om nog een koffiezaak te vinden, want het barst van de gezellige kleine terrasjes in Rome. We hoefden maar de straat uit te lopen en we hadden al beet. We liepen naar binnen en begonnen met ons steenkolen-Italiaans iets te bestellen, want ons redelijk afging. Uiteindelijk stapten we maar over op het Engels, want geen van ons had enig idee hoe je moest vragen of buiten zitten meer geld koste, wat in Rome nog wel eens voor kan komen. Hier hoefde dat gelukkig niet, en we gingen dus lekker op het terras zitten. Even later kwam de jongeman met een dienblad vol met koffiekopjes aanzetten.

Bij de eerste slok wist ik het al. Ik begreep waarom mensen de koffie in Italië zo hadden geprezen, en hoe mijn oom weigert om ergens anders zijn koffie vandaan te halen. De heerlijke aroma, het gevoel van wakker worden en het lekkere, bittere nasmaakje. Hierna kan je er geen genoeg van krijgen. Ik heb hele dagen kunnen overleven op deze vloeibare oppeppertjes. Maar het zit hem niet alleen in de smaak van de koffie. Als je kijkt naar hoe een man in een klein koffiezaakje achter zijn machine staat, dan zie je dat hij zelf gek is op zijn eigen koffie, en hoe hij dit wil laten zien aan elke klant.

Wat ik toch echt het bijzonderste vond aan deze kleine zaakjes is dat het een soort band schept. Toen we de tweede keer aankwamen lopen, liep de ober al op ons af om onze bestelling op te nemen, om te vragen of we binnen of buiten wilden zitten, en nadat we zeiden dat we graag buiten wilde zitten, begon hij steeds meer stoelen van binnen te halen omdat we met zo’n grote groep waren.

We kwamen natuurlijk steeds vaker, meestal na het ontbijt. Maar op een ochtend waren een vriend van me en ik zo kapot, dat we besloten om de volgende dag voor het ontbijt te gaan. Om acht uur was het ontbijt, en om kwart voor acht stonden wij al gezellig met de eigenaar en de ober van ons inmiddels favoriete restaurantje te praten. We waren daar slechts een paar dagen geweest, maar ze behandelde ons alsof ze ons al hun hele leven kende. Grapjes maken, behulpzaam zijn en vooral fikse kortingen geven.

Zo’n klein kopje zal voor veel mensen maar iets te drinken zijn, waar ze dan nog eens melk en suiker bij gooien. Maar de echte, pure koffie die de persoon achter de toonbank voor je maakt dient ook zo gedronken te worden. Deze mensen doen dit met liefde, voor de koffie en voor de klanten, omdat iedereen die hun goede , lekkere koffie weet te appreciëren , ook meteen een vriend is. Het is al hun liefde in een kopje, en dat is wat je proeft. Dit maakt de Italiaanse koffie anders dan alle andere, en daarom zijn de mensen die in Italië in een koffiezaak werken anders dan in andere landen. Het is een passie die gedeeld moet worden. Het is oneindige liefde, en die is moeilijk te vinden.