Kracht uit het geloof

Eerlijk gezegd vind ik het een lastig onderwerp, schrijven over een spirituele ervaring in Rome. Wat het dichtst in de buurt komt is de Heilige trap, de Scala Santa, in het oude Lateraanse paleis tegenover de basiliek van Sint-Jan van Lateranen.Het was niet een indrukwekkende kerk, geen versieringen, geen bekende schilderijen. Groot was hij ook niet. Als je binnenkomt zie je drie grote trappen. De middelste is het belangrijkst. Vele gelovigen gaan elk jaar met hun knieën de trap op en zeggen een gebed. Steeds om en om, eerst een tree omhoog, dan een gebed en dan weer een tree omhoog. Zo gaat het door totdat je boven bent. Wij, als scholieren, mochten niet de middelste trap op. Wij moesten de linker trap nemen. Die trap was voor bezoekers en niet gelovigen. Als je toch wel de middelste trap op zou gaan, zou het respectloos zijn tegenover de mensen die via die trap gingen.

Toen wij binnenkwamen, was de middelste trap helemaal vol met mensen. Allemaal op hun knieën, niemand maakte een geluid. Gericht naar het einde van de trap, waar een soort altaar stond. Op dat moment realiseerde ik me hoe krachtig geloof kan zijn. Dat mensen hun hele leven kunnen wijden aan hun geloof, aan hun God. Een ander voorbeeld is een klooster waar we naartoe zijn geweest. Dat je zo’n grote beslissing kan maken. Je eigen leven wijden aan God. Zelf heb ik niets tegen een geloof en vind ik vooral dat iedereen moet geloven wat hij zelf wilt. Een klooster ingaan is ook prima, maar zelf zou ik dat nooit doen. Je hele leven wijden aan God, alleen maar eten, bidden, slapen en nog eens bidden. Dan kan je niet meer beleven waar het leven echt voor staat: Jezelf ontwikkelen als mens en misschien nog iets goeds doen in de wereld. Ervaringen, relaties en vrienden maar ook een of meerdere huwelijken, een kind zit er dan ook niet in. Dan heb je eigenlijk een relatie met God.

Zelf ben ik niet gelovig, maar een deel van mijn familie wel. Als we het dan over hun geloof hebben en over God zeggen ze dat hij bestaat en dat ze dat zeker weten. Zelf denk ik van niet. Nooit zullen we het echte antwoord weten; je gaat dood en of je gaat naar de hemel/hel, beseft dat God dus toch bestaat, maar je bent in de hemel en kan dat niet tegen de levende mensen op aarde, of je gaat dood, merkt er niets van en jouw lichaam is begraven/gecremeerd (en eigenlijk kan je je dan niet eens beseffen of God bestaat want je bent dan dood...) Niemand die leeft zal ooit zeker kunnen weten of er een God is, pas als je dood gaat kan je het weten, maar dan weet jij het alleen. Dus bewijzen of Jezus heeft bestaan of dat God echt bestaat, kan niet.

Het idee dat er na het leven iets anders is, een hemel en een hel, eigenlijk een ander leven, is wel een beter idee. Beter dan het idee dat als je dood gaat, echt dood bent en niets meer voelt, niet meer leeft, voor altijd dood bent en nooit meer terug komt. Een angstaanjagend idee is dat wel een beetje, het idee van leven na de dood klinkt dan veel aantrekkelijker.

In Rome heb ik me gerealiseerd hoe belangrijk geloof voor iemand kan zijn. Met dat in het achterhoofd snap ik niet waarom er altijd ruzie is bij verschillende gelovigen onder elkaar, zoals joden, christenen en moslims. Ja, de godsdiensten zijn anders, ze geloven iets anders. Maar zij zouden meer dan de niet-gelovigen moeten begrijpen dat geloof belangrijk is en kracht geeft, waarom het dan verpesten voor de mensen die in iets anders geloven. Ik snap dat je, als gelovige, jouw godsdienst de enige en de beste vindt, maar waarom erover vechten zoals in het Midden-Oosten. Als iedereen zich gewoon met zijn eigen geloof bezig houdt en de rest laat voor wat het is, zou het veel rustiger zijn in de hele wereld. Geloven moet wel leuk blijven.

Vaak heb ik mensen horen zeggen: "Ik haal kracht uit mijn geloof." Nooit heb ik het begrepen. Nu wel.