Verrast

Persoonlijk ben ik eigenlijk niet erg spiritueel. Ik geloof niet in God, hoewel ik zeer van mening ben dat iedereen recht heeft op zijn eigen geloof.Toch vroeg ik me eigenlijk altijd af hoe het kon dat iemand, al dan niet zonder “hard” bewijs, ergens met heel zijn hart in kon geloven. Onder andere via school en familieleden ben ik in contact gekomen met het Christendom en er veel over te weten gekomen, maar nooit heb ik kunnen doorgronden hoe het voelt om in een god te geloven.

In Rome verwachte ik daarom ook niet veel spirituele ervaringen op te doen. Op meerdere vakanties had ik al meer kerken bezocht dan ik kon tellen en was niet verast toen ik tijdens de Romereis al gauw het gevoel had er meer dan genoeg bezocht te hebben. Echter, op de allerlaatste dag, bezochten we met onze groep eerst de San Giovanni in Laterano, gevolgd door de Scala Sancta. Toen we de San Giovanni binnen gingen was ik al meteen blij verrast. Het was de eerste kerk (eigenlijk moet ik geloof ik kathedraal zeggen) die me echt aansprak. Echter, toen we de Scala Sancta bezochten, voelde ik pas echt iets “spiritueels”. Zelf mochten we de trap niet betreden, maar tientallen gelovigen beklommen hem tree voor tree op hun knieën. Onze begeleider had ons hier voor het betreden van de kerk al op gewezen en het idee leek me eerst vrij vreemd. Pas toen ik het met eigen ogen waarnam besefte ik pas echt hoe het geloof God, of een andere bovenmenselijke macht iemand kan beïnvloeden, kan grijpen. Veel van die mensen waren van ver gekomen, “gewoon” voor hun geloof. Ik ging bij mezelf na of ik hetzelfde zou doen en realiseerde me dat hoewel ik niet in een god geloof, er wel degelijk dingen zijn in mijn leven waarvoor ik hetzelfde over zou hebben.

Ik was niet verbaasd dat ik tijdens de Romereis enorm veel mooie dingen heb gezien en een super gezellige week heb gehad. Wat ik echter niet had verwacht, is dat ik er ook een spirituele ervaring aan over zou houden.