Net onder de hemel

Als je aan de Sint Pieter denkt, denk je meestal aan het mooie gebouw of aan de paus, maar ik denk aan iets totaal anders. Aan wat ik daar, op de top van de Sint Pieter, zelf meegemaakt heb.
Het gebouw zelf is indrukwekkend, net zoals de stad. Toch heeft geen enkel kolossaal beeld zo veel indruk gemaakt op mij als een klein gebaar van een gewone vrouw. Misschien omdat het goede in de mens voor mij mooier is dan de pracht en de praal van gebouwen en beelden.

Tijdens het Romereis liep ik er rond te midden van honderden toeristen. In zo'n grote menigte raak je zo de groep kwijt. Dit is wat er uiteindelijk gebeurde. Daar sta je dan opeens, helemaal alleen in Rome, met alleen maar een mobieltje dat het maximaal nog een kwartier kan volhouden.

Gelukkig wist ik dat zij na afloop naar de koepel zouden gaan. Na veel zoeken vind ik eindelijk de wentelende trap naar boven. Zelfs daar is er niemand van ons. Paniek. Je kan je zo eenzaam voelen tussen al deze onbekende gezichten! Twee Italianen lopen voor mij. De batterij loopt leeg. De trap gaat steeds verder omhoog, als een spiraal, eindeloos. Hij wordt steeds smaller en steiler; ik krijg het benauwd. De paniek slaat helemaal toe.

Een labyrint van gangen met een paar verwarrende bordjes. Na een heleboel pogingen kom ik in een gang terecht waar er niemand is. Ik kan niet naar buiten. Ik heb geen idee waar ik ben en ik heb geen bereik meer. Waar is de rest? Ik moet hier zo snel mogelijk weg. Meteen.

Dan verschijnt er uit het niets een non die naar mij toe loopt. Ik probeer haar het in het Engels uit te leggen, maar ik krijg geen antwoord. Zij pakt mij simpelweg bij de hand en ze leidt me naar buiten. Iets verderop vind ik de groep. Ik dank haar, zij antwoordt met alleen maar een glimlach.

Nog steeds ben ik haar heel erg dankbaar. Haar en alle andere mensen als haar, want zij is geen uitzondering. Precies voordat het vreselijk mis zou gaan, werd ik gered door een vreemde. Een onbekend iemand die precies op dat moment verscheen om mij te helpen. Voor niets. Zulke mensen verschijnen uit het niets en voor heel even. Zij helpen je en daarna verdwijnen zij plotseling uit je leven. Zonder iets van jouw te willen en zonder iets aan jouw te hebben. Zonder je te kennen.

Wie zijn deze mensen? Ik weet het nog steeds niet. Iemand zou kunnen zeggen dat het engelen zijn die je voor een groot ongeluk behoeden en je door crises heen helpen. Die je terug naar het goede pad brengen. Het zou kunnen. Of is het niets meer dan geluk hebben? Nee, het komt te vaak voor om gewoon toeval te zijn. Puur geluk kan het niet verklaren, dat je hulp krijg van een onverwachte hoek op het moment dat je het meest nodig hebt. Het gaat om iets anders.
Er is iets meer, iets wat wij niet begrijpen. Iets wat je overkomt als een goede daad van een vreemde wanneer je erg wanhopig bent. Hoe het precies in elkaar zit, weet ik niet. Ik weet alleen dat het bestaat, en dat is op zich al een geruststelling.

Mila Ivanova