Het dak van Rome

Het was wederom een mooie warme dag in het mooie warme Rome. Vandaag was de dag om de Sint Pieter te gaan bekijken en nog beter, om hem te gaan beklimmen!We waren al op het plein voor de Sint Pieter geweest, waar we de paus in levende lijven hadden gezien, maar nu was het dan zover om daadwerkelijk naar binnen te gaan. Van buiten leek hij al groot, maar van binnen was hij nog veel groter, het koste ruim een uur om de hele kerk van binnen te bezichtigen. Toen was het eindelijk zover, het was tijd om de barre tocht naar boven te maken. We zouden de enorme koepel van de Sint Pieter gaan beklimmen!

We begonnen met een man of tien, allemaal goed uitgerust voor de zware klim. Eerst een kaartje kopen, 5 hele euro’s om boven te komen. De klim begon met een trap met een lichte helling. Een eitje dachten we, maar de trap leek niet op te houden. Hij cirkelde oneindig ver omhoog. Na 20 slopende minuten was het tijd voor de eerste welverdiende pauze, we waren beland op het dak van de Sint Pieter. Het was mooi weer dus zetelde ons op een mooi plekje in de zon. Twee waren te uitgeput geraakt en zagen het niet meer zitten om verder te gaan, zij bleven op het dak wachten tot wij terug zouden komen

Het was tijd voor de 2e etappe, deze stond bekend om zijn steile smalle trappen en vele treden. We gingen er voor. Na een zwaar kwartier kwamen we bovenin de binnenkant van de koepel, vanaf hier had je een mooi uitzicht over de binnenkant van de kerk. Nog 3 van de beklimmers groep hielden het voor gezien, ze waren uitgeput en konden het klimmen niet meer aan. We gingen verder. De trappen werden steeds steiler en smaller. Uiteindelijk kon je alleen nog maar zijwaarts door de smalle gangentjes lopen. We waren nog ´met ons vijven´. De laatste paar trappen staan erom bekend dat ze het zwaarst zijn. Nou dat waren ze hoor, de trappen waren daar het smalst. We konden ze vanaf een afstandje al ruiken. Een enorme groep Aziaten had besloten om midden op de trap een pauze in te lassen. Aan ons de taak om door deze zware omstandigheden omhoog te klimmen.

Na een half uur was het dan eindelijk zover, we zagen een lichtpuntje boven aan de oneindige trap, daar was het dan, het dak van Rome. Vanaf hier hadden we het mooiste uitzicht over de prachtige stad. We waren uitgeput door de zware tocht omhoog, niet iedereen had het gehaald tot boven maar wij wel. Dit was een moment dat ik nooit meer zou vergeten.