Het meisje met de lege ogen

Rome. De stad van de architectuur, waar je rustig kunt wegdromen en verdrinkt in de rijkdom aan cultuur. Jammer genoeg is er in dit soort (toeristische) steden ook een grote groep die in armoede leeft en op straat bedelt om te kunnen overleven. De eerste avond gingen wij met onze groep naar de Spaanse trappen. Een sprookjesachtig beeld op zichzelf, maar zodra je in de nabije zijstraatjes gaat rondkijken of alleen maar een beetje van het centrale plein af loopt, wordt de realiteit in je gezicht gegooid. Ik weet nog dat er één meisje was dat een ontzettende indruk op me heeft gemaakt.

Ze had een jong kindje in haar armen, haar baby vermoedde ik, terwijl ze zelf nauwelijks ouder kon zijn dan ik, ze zat op de grond in een hoekje, mensen om haar heen gaven haar vuile blikken, alsof het haar schuld was dat ze nergens heen kon gaan. Haar ogen hadden een soort leegte die niet past bij onze leeftijd, die meer past bij mensen die al zo lang alleen zijn of al zo lang pijn hebben geleden dat de pracht en praal die de wereld te bieden heeft niet meer tot ze doordringt. Mensen die als spoken rondlopen zonder hun omgeving echt te kunnen zien. Ik miste de schittering, die je zo vaak bij kinderen van onze leeftijd ziet. Het was die leegte die me raakte.

Ik voelde een soort band met haar die ik niet kan beschrijven, ik ben een broodje gaan kopen en een flesje water en heb dat bij haar neergezet. Ze keek op naar me met een gezicht dat compleet anders was dan dat meisje dat ik nog maar een paar minuten eerder voor het eerst had gezien. Een lach brak door op haar gezicht en haar ogen kregen iets van een schittering.

Ze begon heel snel te praten in het Italiaans maar toen ze zag dat ik het niet begreep zei ze in haar beste engels "thank you and god bless you", zij pakte mijn hand en zo heb ik daar voor een paar minuten gezeten. Haar hand in de mijne met een gezicht waar haar dankbaarheid van af droop. Toen ik opstond om weg te gaan, knikte ze naar me, ik draaide me om en liep weg. Aangekomen bij de groep bedacht ik me dat ik het perfecte doelwit had kunnen zijn van pickpocketting maar toen ik mijn zakken checkte, merkte ik dat ik alles nog had.

Ik zal dat meisje en het gevoel dat ik had toen ik weg liep nooit kunnen vergeten en ik hoop met heel mijn hart dat ze er bovenop komt en op een dag niet meer de straat op hoeft om te bedelen.