Achteraf gezien had ik misschien toch iets lager in moeten zetten. Niet zozeer omdat de verwachtingen niet zijn waargemaakt, de meeste zijn dat zeker wel, maar meer omdat ik dan misschien de kleine dingen meer gewaardeerd had. Een voorbeeld hiervan, en meteen ook de ervaring die ik als “verheffend” heb gekozen, was een moment in de Sint-Pieterskerk. Te midden van al het machtsvertoon in deze imponerende basiliek, keek ik omhoog, recht de koepel in. Het moet puur geluk zijn geweest, want net op dat moment viel het zonlicht op een prachtige manier naar binnen. Er zal wel een wolk voor hebben gezeten die verdween op het moment dat ik opkeek. Een paar minuten heb ik daar stil staan kijken. De mensenmassa merkte ik niet meer op, dus vreemde blikken die me misschien toegeworpen werden ook niet. Ik heb daar staan genieten van het zicht, niet lettend op het bladgoud of de schilderingen, alleen op het licht. Ik heb uiteindelijk mijn camera tevoorschijn gehaald en een foto gemaakt, maar op de foto komt het toch niet zo mooi over als dat het op dat moment voor mij was. Daarna vergat ik het eigenlijk gewoon weer, tot ik thuis alle foto’s ging bekijken. Ondanks dat de foto toch niet helemaal weergaf wat ik er zo mooi aan vond, waande ik me toch plotseling weer een beetje middenin die enorm drukke kerk, op dat moment dat ik even helemaal alleen was.
panorama Sint Pieter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je reageren? Gebruik dit formulier. Vanzelfsprekend worden reacties eerst getoetst op gepastheid.